Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2015

ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΣΠΑΣΜΕΝΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗ




ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΣΠΑΣΜΕΝΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗ
σενάριο/σκηνοθεσία - Σπύρος-Ανδρέας Παπαδάτος
παίζουν - Τιμόθεος Θάνος, Γιάννης Κοκορέτσας

φωτογραφία - Αθανασία Ζήση
video art - Αντώνης Στελιανέσης
γραφική επιμέλεια - Γιαννης Μαλλής

κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 23:15

Θέατρο Παραμυθιας
Παραμυθίας 27 & Μυκάλης
τηλ. 210 3457904

*Ακατάλληλο για ανηλίκους





«ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΣΠΑΣΜΕΝΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗ» στο Θέατρο Παραμυθίας
Κείμενο και σκηνοθεσία του Σπύρου-Ανδρέα Παπαδάτου από την Ομάδα ΤΗRƎƎ
**Ακατάλληλο για ανηλίκους**
Το θεατρικό «Κομμάτια Σπασμένου Καθρέφτη» του Σπύρου-Ανδρέα Παπαδάτου είναι εμπνευσμένο από την ταινία “Dangerous Game” του Abel Ferrara. Πρωτοπαρουσιάστηκε τον Μαϊο 2015 στο Festival 10 – έργων ΤΡΟΜΟΥ στο Θέατρο Παραμυθίας. Διαπραγματεύεται ψυχογραφικά τη σχέση ενός ομοερωτικού ζευγαριού ανδρών, δυο ψυχών, δυο σωμάτων, που μέσα από την ερωτική σχέση έχουν βιώσει τη ζωή τους «στα άκρα» , χωρίς όρια, χωρίς αναστολές και ταμπού, επιλέγοντας υποστηρικτικά για τη διατήρηση της σχέσης αυτής τις απατηλές διεξόδους των ουσιών, του «ανοίγματος» της σχέσης κατ’ επιλογή κι επανάληψη σε πλείονα περιστασιακά «μέλη». Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή ώσπου ο κρίκος (το αμοιβαίο ερωτικό πάθος ), που τους κρατά δεμένους, διαρρηγνύεται κατ’ επιλογή του ενός, ο οποίος υπό την πίεση όψιμης χριστιανικής μετανοίας, αποφασίζει να διακόψει τη σχέση αυτή. Τότε πλέον, λόγω άρνησης του ετέρου να αποδεχθεί τον ακούσιο για τον ίδιο τερματισμό της σχέσης, έρχονται αντιμέτωποι με την ωμή πραγματικότητα. Ο καθένας με τον τρόπο του γίνεται σκληρός, προσβλητικός, βίαιος, απότομος, απαξιωτικός, καταστροφικός ή κι αυτοκαταστροφικός. ΄Εχοντας ν’ αντιμετωπίσουν από κοινού τις συνέπειες των επιλογών και των πράξεών τους σχηματοποιούν και διαμορφώνουν ανάλογα με τον εγωκεντρισμό τους την κατ’ ιδίαν Κόλαση ή τον κατ’ ιδίαν Παράδεισο ο ένας για τον άλλο αντίστοιχα. ΄Ο,τι είναι Κόλαση για τον ένα είναι Παράδεισος για τον άλλο κι αντιστρόφως. Αμφότεροι αγωνίζονται ν’ αποδείξουν, ότι είναι συνεπείς με τις υποσχέσεις, τα «ιδανικά» και τα "πιστεύω" του κατ’ αντιστοιχίαν έκαστος. Μέχρι την στιγμή, που μοιραία βρίσκεται ο καθένας «ενώπιος ενωπίω» στον καθρέφτη της ενδοσκόπησης κι αυτοκριτικής, οπότε μοιραία φτάνει η στιγμή ν’ αντικρύσουν εν τοις πράγμασι το εγώ τους, γυμνό και χωρίς την μέχρι τότε ψιμυθίωση, και να συνομιλήσουν με ειλικρίνεια μαζί του. Αποτέλεσμα τούτου είναι να ραγίσει το μέχρι τότε «είδωλο» τους στον καθρέφτη. Τα συντρίμμια του ειδώλου τους ανελκύουν στην επιφάνεια τις μέχρι τότε βυθισμένες στη λήθη ενοχές, τις ανασφάλειες, τις σκοπιμότητες ή προσδοκίες, την αίσθηση ασφυξίας, την καταπίεση, τον παροξυσμό και την τρέλα του ερωτικού πάθους, την επιθυμία για εκδίκηση, τη σωματική κι ερωτική βία σαν μέσο εξευτελισμού, απαξίωσης και τιμωρίας, στοιχεία συγκρουσιακά προς τα ισχυρά «θέλω» του μέχρι πρότινος συντρόφου και νυν «εχθρού» αντίστοιχα , που συντρίβουν και τους ίδιους οδηγώντας τους στον φόνο και την αυτοκτονία. Η τελευταία αυτή, καθ’ υπέρβαση της ψυχραιμίας και λογικής, επιλογή αντίδρασης-λύσης λειτουργεί μεν θεατρικά σαν αναμενόμενη σύμφωνα με την προηγηθείσα δραματουργική πλοκή κάθαρση, λόγω της συμβολικής επίσκηνης εκτόνωσης, δημιουργεί όμως συνάμα ποικίλες σκέψεις και προβληματισμούς.-
Ο δραματουργός και συνάμα σκηνοθέτης κος Σπύρος-Ανδρέας Παπαδάτος δίνει σκηνική υπόσταση στην σύλληψή του με ωμή ρεαλιστική απεικόνιση μεν, με αίσθηση δε του αναγκαίου μέτρου στις επί μέρους σκηνές, χωρίς υπερβολές ή προκλητικές πρακτικές επί σκηνής, στις οποίες θα μπορούσε να διολισθήσει λόγω της ιδιαιτερότητας τόσο του θέματος όσο και της γλωσσικής υφής του θεατρικού, και κυρίως χωρίς να εκχυδαϊσμό του όλου θέματος και των όποιων ερωτικών ή άλλων πιθανώς «σκληρών» για τον μέσο θεατή σκηνών. Τουναντίον θα έλεγα, ότι η βασική ερωτική σκηνή του «εξευτελισμού-τιμωρίας» του Αναστάση μέσω του βιασμού του από τον Λευτέρη, σκηνοθετικά κι αισθητικά ήταν ευρηματική κι ευφυής, χωρίς να προκαλεί την όποια αντίδραση επιτηδευμένης σεμνότητας ή να ενοχλεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Αισθητικά κορυφαία η σκηνή της προσευχής του Αναστάση, ενώ περιτριγυρίζεται -πολιορκείται από τον Λευτέρη και τον αντίλογό του, περιχυτοί και οι δύο από το φώς ενός φακού, που εικαστικά δημιουργεί ασπρόμαυρες ασκητικές ανθρώπινες φιγούρες, συνειρμικά σαν να προβάλουν από τις «αγιογραφίες» του Greco.-
Ο κος Τιμόθεος Θάνος στο ρόλο του Λευτέρη με αίσθηση της απαιτούμενης εκφραστικής διαχείρισης του ήρωα, που υποδύεται, με εμφανή την αναγκαία ανά σκηνή κιναισθητική, σωματική και συναισθηματική «φόρτιση», σκηνικά «βίωνε» αβίαστα τον ψυχισμό του χαρακτήρα, που υποδύεται, αναδεικνύοντας τον παραλογισμό του ερωτικού πάθους και όχι μόνο καθώς και τον όλεθρο, που ακολουθεί την παρορμητικότητα και χωρίς εκλογίκευση αντίδραση.-
Ο κος Γιάννης Κοκορέτσας στο ρόλο του Αναστάση με την ηπιότητα των υποκριτικών του μέσων επιτυγχάνει να αποδώσει όλη εκείνη την επιτηδευμένη δυναμική της πραότητας του μετανοημένου Αναστάση, που υποδερμικά φωτίζει τον δυναμικό κρίκο και αναδεικνύει τον ποδηγέτη στην επισκοπούμενη ερωτική σχέση, ο οποίος όταν αλλάζει ρότα στα «θέλω» του, ουσιαστικά, άλλοτε με φαινομένη αθωότητα, αλλά έμπλεος ειρωνικής μεγαθυμίας ( put the blame on me), κι άλλοτε χλευαστικά απαξιωτικός ( Σου είπα, αν πρόκειται να κάνεις κάτι τέτοιο καλύτερα να είσαι νηφάλιος… ), μεθοδεύει τεχνηέντως κι υποβολιμαία την δημιουργία ενοχών στον σύντροφό του για την κατάληξη της σχέσης τους, μολονότι αυτή η κατάληξη είναι αποκλειστικά η προσωπική του επιλογή.-
Το απέριττο σκηνικό σε σύγχρονη αφαιρετική αντίληψη, ποσοτικά και ποιοτικά, τόσο, όσο να καλύπτει επαρκώς τις πρακτικές ανάγκες του έργου, «μετακινούμενο» και μεταβαλλόμενο κατά σκηνή με την βοήθεια του λειτουργικά επιμελημένου φωτισμού, αν και κατ’ ουσία σταθερό κι αμετάβλητο επί σκηνής καθ’ όλη την διάρκεια της παράστασης.-
Μία αξιοπρεπής παράσταση, η οποία παρά το οιονεί «σκανδαλοθηρικό» της θέμα θα απογοητεύσει τους κάθε είδους εκούσιους κι ακούσιους «σκανδαλοθήρες» και «ηδονοβλεψίες», δεομένου ότι θ’ αφήσει ανικανοποίητες τις αντίστοιχες βλέψεις τους. Τα βέβαιο είναι, ότι θα δημιουργήσει σκέψεις και προβληματισμούς σχετικά με τη εν γένει διαχείριση των ανθρώπινων σχέσεων ( και μάλιστα των ερωτικών-συναισθηματικών) από τους άμεσα ενδιαφερόμενους, ανεξαρτήτως εμπλεκομένων φύλων, καθώς και τον τρόπο αντίδρασης των εμπλεκομένων στις δημιουργούμενες από αυτές καταστάσεις.-
ΣΤΗΣΙΧΟΡΟΣ ΧΕΡΣΙΚΡΑΤΗΣ 


Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Μια Συζήτηση Με Τη Σίσσυ Δουτσίου




Η Σίσσυ Δουτσίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε Αστροφυσική στο University of Sussex στοBrighton της Αγγλίας και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Δήλος το 2009. 

Συμμετέχει στην πολιτιστική και πολιτική συλλογικότητα Κενό Δίκτυο (Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες)http://voidnetwork.blogspot.comEίναι ιδρυτικό μέλος του +Ινστιτούτου [Πειραματικών Τεχνών] http://www.theinstitute.info.

Πρωταγωνίστησε σε θεατρικές παραστάσεις («Οι Δούλες» του Ζαν Ζενέ, «Πεθαίνω Σαν Χώρα» του Δ. Δημητριάδη, «Ψύχωση! [4.48 Psychosis]» της Σάρα Κέιν κ.α.).

Συμμετείχε σε ποιητικές αναγνώσεις και videoart εκθέσεις της ομάδας «Κενό Δίκτυο» με την οποία έχει περιοδεύσει για ομιλίες, ποιητικές αναγνώσεις, performances και video art εκθέσεις στην Ευρώπη, τις Η.Π.Α., το Μεξικό, την Ινδία και το Νεπάλ.

Ποιήματα της πρωτοεμφανίστηκαν στα λογοτεχνικά περιοδικά «Συμπαντικές Διαδρομές» (2007) και «Ένεκεν» (2008).

Πληροφορίες για την Σίσσυ Δουτσίου, ποιήματα, παραστάσεις της κ.α. μπορείτε να βρείτε εδώ: http://ecstaticpoetrysemeli.blogspot.gr/

Η Συζήτηση έγινε στο Θέατρο Παραμυθίας, Παραμυθίας 27 & Πλαταιών στον Κεραμεικό: http://theatroparamithias.blogspot.com/

Θέματα:

- Ποιήτρια ή Ηθοποιός; (01:10)

- Ποίηση & Θέατρο
(Αλληλοεπιδράσεις) (02:24)

- "Ηθοποιός Σημαίνει Φως..." (05:07)

- Θέατρο & Εγωιστικές Συμπεριφορές (07:59)

- Αλληλεπίδραση Ηθοποιού-Σκηνοθέτη (11:02)

- Η Διαχρονική Υποκριτική Ματιά (13:38)

- Η Μονοτονία Στο Θέατρο (16:15)

- Θέατρο & Εμπορευματοποίηση/Αφομοίωση
(Μερικές Σκέψεις) (20:22)

- Τρία Θεατρικά Έργα
(Επιλογή & Ύφος) (27:17)

- Τρία Θεατρικά Έργα
(Επιδράσεις/Προσεγγίσεις/Αφορμές) (28:23)

- Περί Αστροφυσικής... (43:49)

- Αστροφυσική & Θεατρική Τέχνη (49:10)

- Τέχνη & Ουτοπία (51:00)

- Τέχνη & Πολιτική (55:10)

- Περί Τηλεόρασης & Αφομοίωσης (56:37)

- Στρατευμένο Θέατρο
(Μερικές Σκέψεις) (59:18)

- "Προσβολή Δημοσίας Αιδούς" (01:08:11)

- Νάνος Βαλαωρίτης... (01:10:05)

- Οργιαστική Ποίηση... (01:11:16)

- Έρωτας, Γαμήσι, Καύλα (01:12:04)

- Περί Μελοποιημένης Ποίησης (01:15:03)

- Θαυμαστές... Επιρροές (01:16:22)

- "Να Μην Ζήσουμε Σαν Δούλοι"
- "Έρωτας & Χάος" (01:21:10)

- Ατομική Εξέγερση & Συλλογική Επανάσταση
(Μια Πολιτική Κουβέντα) (01:26:30)

- "Πρέπουσες Συμπεριφορές" (01:47:41)

- Σύγχρονος Εγχώριος Πολιτισμός (01:50:18)

- Τα Επόμενα Σχέδια (01:57:42)

- Περί Κινηματογράφου (01:58:55)

- Ποίηση ή Υποκριτική; (01:59:51)

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Festival 10


Το πρώτο πρωτοποριακό και πειραματικό θέατρο στον Κεραμεικό, το θέατρο Παραμυθίας Αλμπέρτα Τσοπανάκη, διοργανώνει το "Festival 10" έργων... τρόμου!
 Οι θεατρικές ομάδες που θα συμμετέχουν στο Festival 10, θα διαγωνισθούν με έργα θρίλερ, πολιτικού, αστυνομικού, σουρεαλιστικού, σατυρικού περιεχομένου, με διάρκεια από 30' έως 75'.

Οι θεατρικές ομάδες θα βαθμολογηθούν από την επιτροπή αξιολόγησης στην οποία συμμετέχουν 21 καταξιωμένοι άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων, καθώς και από το κοινό.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή στο mail: festival10@paramithias-theater.gr
*Για πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε με το 6939-498289

* Για τους δημιουργούς οι οποίοι έχουν το έργο και αναζητούν συντελεστές, θα πραγματοποιηθεί ακρόαση για ηθοποιούς το Σάββατο 7/3/2015 στη 1 το μεσημέρι.

Τα έργα μπορούν να είναι ή πρωτότυπα ή διακευές ταινιών/ λογοτεχνίας/κόμικ.

Οι ιδέες ή ολόκληρα τα έργα, μπορούν να κατατεθούν στο θέατρο έως και τις 20 Μαρτίου.

ΒΡΑΒΕΙΑ
Οι 10 πρώτες θεατρικές ομάδες που θα συμπληρώσουν την υψηλότερη βαθμολογία, θα παρουσιάσουν το έργο τους για 17 παραστάσεις (η κάθε ομάδα) στο θέατρο Παραμυθίας, δύο φορές την εβδομάδα, από 1 Σεπτεμβρίου έως 15 Νοεμβρίου του 2015.

Με την υποστήριξη,
Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος
Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών

Το «Ψάρι» της Χριστίνας Τασκασαπίδου στο θέατρο Παραμυθίας




Η ψυχή σαν ψάρι: μια λεπτή, υπερευαίσθητη μεμβράνη, το τύμπανο της ζωής, εκεί που ακούμπησε το αυτί του ο Ντοστογιέφσκι. Εικόνες από κοπάδια ψαριών κολυμπούν γύρω από τους ηθοποιούς. Ο μηχανισμός της ζωής είναι παντοδύναμος και ταυτόχρονα αδιάφορος για τα ανθρώπινα αισθήματα. Η ψυχή μετράει. Και αναμετριέται με την αγάπη.
Το «Ψάρι» μιλάει για την Αγάπη, το Θάνατο, τη Ζωή, το Όνειρο. Διαδραματίζεται στο μυαλό της ηρωίδας Αΐνας, η οποία αν και ζει στον κόσμο των ζωντανών φαντάζει σα να κατοικεί στον κόσμο των νεκρών. Μοιάζει πολύ με την κουρασμένη Ευρυδίκη, που περιμένει κάποιον Ορφέα να την τραβήξει στο φως. Κανείς και τίποτα δεν εμπνέει την Αΐνα. Ο καλύτερος φίλος της είναι η μοναξιά. Μετακινείται μόνη από τόπο σε τόπο, νιώθοντας κουρασμένη  και έχοντας ως μοναδική θαλπωρή τα όνειρα. Κάθε βράδυ είναι για εκείνη μια ευκαιρία να συναντηθεί με το φάντασμα της νεκρής μητέρας της. Κάθε τέτοια συνάντηση την απαλλάσσει πρόσκαιρα από το φόβο της απώλειας και της δείχνει τη δύναμη της αγάπης, το μεγαλείο της οποίας αγνοεί η Αΐνα αφού δεν τη γνώρισε ποτέ.
Κείμενο: Χριστίνα Τασκασαπίδου. 
Επιμέλεια Κειμένου: Δημήτρης Ζαχαράτος. 
Σκηνοθεσία: Τάκης Τσαρσιταλίδης. 
Σκηνικά: Γκον Μπρόγκον. 
Φωτισμοί: Βασίλης Μυλωνόπουλος. 
Κοστούμια: Μαίρη Γιατρά - Ρίτσου.
Παιζουν: Χριστίνα Τασκασαπίδου, Όλγα Βασιλείου, Σπύρος Φλώρος.
Παραμυθίας 27 και Πλαταιών, Κεραμεικός.
 Προγραμματισμένη πρεμιέρα: Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου. 
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη 20:15 και Παρασκευή 23:15. 
Γενική Είσοδος: 10 ευρώ / Μειωμένο: 5 ευρώ. Διάρκεια: 60 λεπτά.

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

"ΨΥΧΩΣΗ!" της SARAH KANE από το +the Institute [ for Experimental Arts ] Έναρξη: Φθινόπωρο 2014 | θέατρο ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ (Δεύτερο Έτος Παραστάσεων)














Σίσσυ Δουτσίου: ΨΥΧΩΣΗ! του Τάσου Σαγρή (φωτος πρόβας)









































+ To Iνστιτούτο [Πειραματικών Τεχνών] 
http://theinstituteinfo.blogspot.com

παρουσιάζει

"ΨΥΧΩΣΗ!"
[4.48 psychosis] 
της Sarah Kane
  
Σκηνοθεσία: ΤΑΣΟΣ ΣΑΓΡΗΣ
παίζoυν: ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ
M.Ρ. Παναγάκη, Η. Γκοτζαρίδη, Α.Σπανίδου 

Μουσική: ΒΙΟΜΑSS+Lana Del Rey, The Cure, Joy Division
Video Art: Aλκιστη Καφετζή, Void Optical Art Laboratory
Σκηνικά: Κenny Mac LellanΦωτισμοί: Γιώργος Παπανδρικόπουλος

Διάρκεια: 80' 

2oς ΧΡΟΝΟΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

KAΘΕ 
ΠΕΜΠΤΗ 
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
& ΣΑΒΒΑΤΟ
από 2/10/2014 έως 23/1/2015


Γενική Eίσοδος: 10e
Δωρέαν είσοδος με κάρτα ανεργίας,
θεατρική ατέλεια και άνω των 65



Θέατρο ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ
Παραμυθίας 27 & Πλαταιών 
ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ, ΑΘΗΝΑ
κρατήσεις 2103457904 http://theatroparamithias.blogspot.com

σε συνεργασία με το 
ESTATE OF SARAH KANE 

Με την υποστήριξη:
ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ  
http://voidnetwork.blogspot.com

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ:  Πρώτα κατέρρευσαν οι ελπίδες, μετά χάθηκε η κοινότητα, στο τέλος κατέρρευσαν  οι άνθρωποι. Μια πολύ νεαρή κοπέλα κάθε βράδυ αργά μέσα στην νύχτα νιώθει την αβάσταχτή ανάγκη να αυτοκτονήσει.  Εκατομμύρια άνθρωποι αυτή την στιγμή βρίσκονται αποκλεισμένοι στην εμπόλεμη ζώνη που βρίσκεται ανάμεσα στην καθημερινότητα τους και τις αληθινές τους επιθυμίες. Καθώς όλες οι ανθρώπινες ανάγκες και οι επιθυμίες γίνονται εμπορεύσιμες οι άνθρωποι μετατρέπονται σε εμπορεύματα και αριθμητικές μονάδες.  Η λογική των αριθμών παράγει τραγικές ιστορίες καταστροφής, ψυχικές ασθένειες  και εξαθλίωση με την συνεπή λειτουργία μιας μηχανής. Κορίτσια και αγόρια χωρίς μέλλον, πιάστηκαν στον ιστό μιας συγκεκριμένης λογικής που υφάνθηκε γύρω τους σαν θανάσιμη παγίδα. Τίποτα δεν κατάφερε να τους σώσει από αυτή την αβάσταχτη αγωνία και την απογοήτευση που νιώθουν να ριζώνει στις καρδιές τους. Η ζωή μας πέρασε γρήγορα και δεν προλάβαμε να ζήσουμε τίποτα! Σε αυτό τον απάνθρωπο ανθρώπινο κόσμο κάποιοι ζουν, κάποιοι επιβιώνουν και κάποιοι χάνονται. Αυτό είναι ένα σήμα κινδύνου από αυτούς που χάθηκαν.      

Λίγα λόγια για το έργο:

Η παράσταση «Ψύχωση» είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ βασισμένο στο κείμενο 4.48 Psychosis της Sarah Kane. Μια νεαρή κοπέλα, αποκλεισμένη από την ζωή στο  διαμέρισμα της πολεμάει με τις τραυματικές αναμνήσεις και τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες της. Εκτός από τον κοινωνικό περίγυρο, εδώ μοιάζει να είναι ένοχο για την κατάσταση του και το ίδιο το άτομο, που παραδόθηκε στις αυταπάτες, τις ανέφικτες επιδιώξεις και τις επιταγές ενός κόσμου που στήθηκε γύρω του σαν παγίδα.
Ο αγώνας δραπέτευσης από την υπαρξιακή κατάρρευση και την εμπόλεμη ζώνη στην οποία μετατράπηκε η καθημερινότητα, ο αγώνας υπεράσπισης της αγάπης και της ύστατης ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η ανέλπιδη κραυγή ενάντια σε όλα όσα μας έκλεισαν σε ένα φαύλο κύκλο χωρίς έξοδο διαφυγής είναι τα θέματα που κρύβονται στον πυρήνα αυτής της παράστασης.

Η σκοτεινή ποιητική ματιά του Τάσου Σαγρή για την ζωή στις σύγχρονες μητροπόλεις συναντιέται με τον ήχο της ατέρμονης ψυχικής πίεσης του Biomass, τις αποσπασματικές αναμνήσεις από ηχοτοπία των JoyDivision, των Cure και την μελαγχολία της Lana Del Rey, τα φρενήρη video art παραληρήματα της Άλκιστης Καφετζή και του Εργαστηρίου Οπτικών Τεχνών του Κενού Δικτύου, τους εξπρεσιονιστικούς φωτισμούς του Γιώργου Παπανδρικόπουλου και την ιστοριογραφική ατμόσφαιρα του Σκωτσέζου συνεργάτη του σκηνοθέτη της ταινίας Trainspotting Dany Boyle, σκηνογράφο Κenny Mac Lellan

Το 2011 "ΟΙ ΔΟΥΛΕΣ" του Ζαν Ζενέ ούρλιαξαν "Να Μην Ζήσουμε σαν Δούλοι" και το πάθος τους για ζωή έγινε μια απελπισμένη κραυγή στις ψυχές των ανθρώπων σε όλη την χώρα, το 2012 με το έργο "ΠΕΘΑΙΝΩ ΣΑΝ ΧΩΡΑ" του Δ.Δημητριάδη έγινε μια λεπτομερής καταγραφή της κατάρρευσης μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Το 2013-2014 με την παράσταση"ΨΥΧΩΣΗ!" το +Ινστιτούτο [Πειραματικών Τεχνών] ανατέμνει το υπαρξιακό αδιέξοδο, την αυτοκαταστροφική οργή και την βία των νέων ανθρώπων σήμερα, εκπέμπει ένα ύστατο σήμα κινδύνου. 

Με αυτό τον τρόπο το Ινστιτούτο [Πειραματικών Τεχνών] και οι συντελεστές των παραστάσεων «Οι Δούλες», Ζαν Ζενέ (Νοσότρος 2011) και «Πεθαίνω Σαν Χώρα», Δημήτρης Δημηρτριάδης (Τριανόν 2012) ολοκληρώνουν μια λεπτομερή μελέτη της κρίσης, μια τολμηρή καταβύθιση στην κοινωνική, πολιτική και υπαρξιακή άβυσσο της εποχής μας.    


περισσότερες πληροφορίες:
+ To Iνστιτούτο [Πειραματικών Τεχνών] 
http://theinstituteinfo.blogspot.com

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Tα Γενέθλια της Γιοβάννας



 































Πενήντα κεριά. Κάθε φλόγα και μια ανεκπλήρωτη φέτα ζωής. Πενήντα γραμμές στον τοίχο μιας σκοτεινής γυναικείας  «φυλακής».  Μια γυναίκα  και πολλά «φαντάσματα»  στήνουν χορό αναμνήσεων γύρω απ’ τη γενέθλια ημερομηνία. Και παντού  ορατή – αόρατη, η παντοδύναμη σκιά της μητέρας…
Ευκαιρία να «τα πουν». Ευκαιρία να τ’ ακούσει μια και καλή... Ευκαιρία να ξαναδεί τη ζωή της με το ψυχρό φως των πενήντα της χρόνων. Ευκαιρία να σβήσει –ή μήπως ν’ ανάψει;- τα κεριά της ελευθερίας...
Αναδρομή στο παρελθόν, δάκρυα και νοσταλγία, ερωτηματικά και ευθύνες, έρωτες και ακυρωμένα όνειρα, αναμνήσεις τόσο δυνατές που «χτυπούν» με δύναμη στους τοίχους του μοναχικού δωματίου. Μοναξιά κι απογοήτευση. Έχουν όλα χαθεί; Yπάρχει στο βάθος ένα κομμάτι ελευθερίας, ένα κομμάτι ζωής που να της ανήκει, μια ακτίνα  φωτός που να οδηγεί το μέλλον;  
Η Άντα Χριστίδου  ηθοποιός και εμψυχώτρια της χοροθετρικής ομάδα 'Ελξις παρουσιάζει μέσα από έναν δυνατό, σπαρακτικό μονόλογο τον απολογισμό μιας γυναίκας που ήθελε να είχε ζήσει αλλιώς. Που παραχώρησε τη ζωή της στους άλλους. Οι πικρές διαπιστώσεις σημαδεύουν τα μοιραία πεντηκοστά γενέθλια και η απογοήτευση ακολουθείται από την ανάγκη και την επιθυμία να ξαναγεννηθεί.
Το απόσπασμα - μονόλογος  από το ομώνυμο βιβλίο της Γιοβάννας είχε ξαναπαρουσιαστεί θεατρικά από την ίδια ηθοποιό με επιτυχία το 2003. Τώρα, δέκα περίπου χρόνια μετά, η παράσταση πιο σύγχρονη, πιο  βιωματική και πιο ώριμη, εμφανίζεται διανθισμένη με έναν πολύ λειτουργικό συνδυασμό από video art, μουσικές, ήχους, χορευτικούς αυτοσχεδιασμούς,  και αποσπάσματα  στίχων της Σίλβια Πλαθ που ολοκληρώνουν την οπτικοποίηση της ψυχής της ηρωίδας.


Ερμηνεία: Άντα Χριστίδου
Σκηνοθεσία-Προσαρμογή κειμένου: Μαριλένα Κολέττα
Σκηνικά: Αντιγόνη Βλυσίδη
Μουσική: Κώστας Δημουλέας
Video Art: Μαριλένα Μουστάκα


Θέατρο Παραμυθίας
Παραμυθίας 27 
Μεταξουργείο
τηλ. 210 3457904, 6909150364.

Κάθε Κυριακή στις 6.30-7.30μμ         



Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Πριν από τη Φόνισσα» Θέατρο ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ





Ο Παπαδιαμάντης με πολλές αφορμές μιλάει για την υπεροχή της αλήθειας έναντι των επινοήσεων στην τέχνη του. «Χρονικό» θα την χαρακτηρίσει ο Π. Μουλλάς όπου «ο αφηγητής εμφανίζεται   με την πραγματική ταυτότητά του ή κρύβεται πίσω από ψευδώνυμα, περνά από το πρώτο στο τρίτο πρόσωπο (ακόμα και στο δεύτερο, σαν να απευθύνεται στον εαυτό του….), κάνει μικρές ή μεγάλες παρεκβάσεις, ανοίγει παρενθέσεις, διακόπτει την ιστορία του για να μιλήσει άμεσα στον αναγνώστη…
 Στη συγκεκριμένη παράσταση μελετάμε τη θέση που καταλαμβάνουν στη ζωή του οι γυναίκες μέσα από την αποκαλυπτική, αυτοβιογραφική παραγωγή του. Είναι οι ηρωΐδες του έργου του γιατί πρωταγωνιστούν και στη ζωή του. Τα διηγήματά του μπορούμε να πούμε ότι εμποτίζονται από τη δεινή κοινωνική θέση του άπιαστου αέρινου και συνάμα στιβαρού και μοχθηρού  ακόμη πλάσματος που μπορεί να γίνει η γυναίκα.


Οι γυναίκες - κορίτσια, παντρεμένες και γεροντοκόρες- έχουν μια δύναμη, δαιμονική για κάποιους και πηγή δεινών για άλλους, που είναι η δύναμη της τεκνοποιίας.    
Γύρω από αυτή την θεματολογία κινούνται τα κείμενα
Η στοιχειωμένη καμάρα, Η φωνή του δράκου, Οι μάγισσες, Το νησί της Ουρανίτσας. Ένα «ευήκοον ους» χρησίμευσε ως διαμεσολαβητής και μας μετέφερε τα πάθη τους. Με αυτό τον τρόπο το κοινό εισβάλλει στις γυναικείες ιστορίες με οδηγό τον κοινωνικό και αισθαντικό Παπαδιαμάντη.
« Είδα το εύμορφον σώμα να παραδέρνη κάτω, πλησιέστερον εις τον βυθόν του πόντου ή εις τον αφρόν του κύματος, εγγύτερον του θανάτου ή της ζωής· εβυθίσθην, ήρπασα την κόρην εις τας αγκάλας μου, και ανήλθον.»


Διασκευή- Σκηνοθεσία: Μαρία Φραγκή
Σκηνογραφική-Ενδυματολογική επιμέλεια: Άννα Μαχαιριανάκη
Μουσική-Σχεδιασμός Ήχου: Άννα Μουζάκη
Φωτισμοί: Στέφανος Κοπανάκης

Παίζουν οι ηθοποιοί:
Αννίτα Αδάμου, Κατερίνα Γραμματικάκη,
Νικολέττα Γκριμέκη, Γιώργος Ρουστέμης

« Το νησί της Ουρανίτσας»
Βίντεο: Αλεξάνδρα Ξύδα, Ερμηνεία:Σοφία Ξύδα, Αφήγηση : Μαρία Φραγκή
«Η φόνισσα», Νανούρισμα: Παυλίνα Κατσή, Άννα Μουζάκη
Η ηχογράφηση έγινε στο Στούντιο «Μουσικοί & Μουσική»
από τον Μηνά Εμμανουήλ
«Οι μάγισσες», Πρωτότυπα έργα ζωγραφικής: Ελευθερία Εμμανουήλ
Video Art Designer: Αναστάσης-Παναγής Μελέτης
Βοηθός σκηνοθέτη:Πηνελόπη Μουσγά
Οργάνωση Παραγωγής :Αλεξάνδρα Ξύδα



Θέατρο ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ
Παραμυθιάς 27, Κεραμεικός, τηλ.2103457904
  
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2014 -ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2015
κκάθε Κυριακή στις 20.00